
De eerste sneeuw dwarrelt naar beneden, de tuin wordt bedekt met een vliesje sneeuw.
Dit vind ik altijd heel speciaal alles wordt maagdelijk wit, de wereld verandert.
Omdat het te donker is om buiten te fotograferen heb ik de lamp met sneeuwpoppen
hier maar gekiekt.
Het doet mij altijd denken aan meer dan 10 jaar geleden, rond dezelfde tijd, was ik dit gedicht met gotische letters aan het schrijven. Na vele jaren kregen wij het aanbod om naar ons huidige huurhuis, een eensgezinswoning met tuin, te gaan kijken. Het was een geschenk uit de hemel!
Ook daarom is dit heel speciaal,
HET SNEEUWT
Duizenden kleine witte vlokjes
vallen op tegen de donkere achtergrond van dennenbomen.
De sneeuw rijgt alles aan elkaar,
het dal wordt een borduurwerk van geduldige gaatjes.
Zo ongeveer moet ook het stof zich bewegen
waaruit wij zijn opgebouwd.
Elk deeltje met een binnen- en een buitenkant.
Miljarden stukjes eeuwig leven,
elk stukje doet,
heeft een toekomst en verleden.
Ik kwam niet op die gedachte
maar heb haar opgevangen.
't is niet omdat ik denk
maar "het" denkt voor mij.
Elk deeltje voor zich
- en samen - zijn wij
tot we als stof uiteenvallen.
En dan zal
'ieder stofje' een ervaring rijker
aan een ander leven beginnen.
Opgedeeld
en als een sneeuwbui
op de dag van morgen dwarrelen.
Het blijft een bijzonder gedicht, weet niet wie het ooit heeft geschreven, op het ogenblik zijn de woorden - elk stukje doet - (de erfelijke dna die het leven van mijn DD op zijn kop zet) heel actueel.
Vandaag ook aan mijn sneeuwpopquiltje gewerkt het wordt zo leuk!
Groetjes Marijke